Keske tu fee?

 

De toekomst holde zich te pletter en haalde me in. Ik had het vertikt om achterom te kijken. Had ik het gedaan, dan had ik hem nog zien aankomen en er iets aan kunnen doen. Maar, neen, gepakt en gezakt én met zonnebril op, liep ik door en nu kom ik gehavend aan. Hij tikte me niet op de schouder, hij riep me niet tot de orde. Neen, neen. Langs de achterdeur sloop hij gewoon stil naar binnen en installeerde zich in mijn zetel. Duidelijk op z’n gemak keek hij me aan. Ik had het misschien meer geapprecieerd als hij beleefd had aangebeld. Dan had ik hem kunnen uitleggen dat hij zich heeft vergist, dat hij te vroeg was en dat hij binnen 2 jaar nog eens mocht terugkomen. Hij zou me uitgelachen hebben, dat wel, maar ik zou tenminste toch mijn zeg hebben gehad. En nu, nu zit ik hier, met hem tegenover me, wachtend op wat komt. Ik kan niet doen alsof hij er niet is. Ik ben het aan hem verplicht, wil ik het nog rechttrekken. Er is geen betere oplossing. Hij rijkt me de hand. Ik pak het aan & het huis gaat over in treurmodus. Mijn kereltje verlaat mijn nest. Sneller dan verwacht. Er was geen ontkomen aan.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s