Zot, drama of horror.

WP_20170831_006

14u45 zetten we hem af aan het station. Volgende week vrijdag moet hij terug zijn. Dat is de afspraak. Vastberaden verdwijnt hij. Mijn hart rijt in miljoenen stukken uiteen. De bijl hakt er stevig in. Kan bijna niet meer ademen. Zot ben ik, dat ik hem dit laat doen. Waar zit mijn verstand? Wat doet hij toch? Waar is hij aan begonnen. God. Dat hij thuiskomt! De nachten in een bos, is waar hij het meeste bang van is, zegt hij met een lach en hij arriveert pas wanneer de avond al is neergedaald. Mijn jongen, toch. ‘Vanavond en vannacht is het helder en vrij koud. De temperatuur daalt naar 1-3 graden met lokaal vorst aan de grond. Morgen en donderdag is het fris en droog met veel zon. Vanaf donderdagavond wordt het wisselvallig en zachter. In het weekend valt regelmatig regen en wordt het circa 15 graden.’ Het weerbericht verlicht tijdelijk de druk op mijn hart, maar er komen minimum evenveel nachten aan. En ik zie op dit moment alleen maar denkbare drama’s. Onheil dat hij hopelijk nooit tegenkomt. Ik wil gillen, krijsen ‘kom terug! Doe het niet. Blijf!!’ en janken is wat ik doe. Dit voelt niet aan als een goed plan, maar toch bewonder ik hem tot in de toppen van mijn tenen. Krachtig en uniek is hij. Hij kijkt zijn angsten recht in de ogen aan, kan niet wachten op antwoorden, heeft hopen vragen en hunkert naar een toekomst, die hem eigen wordt. Op dit moment heb ik nood aan mijn lief, die mijn lief niet is. Hij kan me kalmeren. Pragmatisch, rationeel, ongenaakbaar. Mijn kleine ik giert terwijl de grote smeekt dat hij veilig en gezond terug thuiskomt. Ik weet niet hoe ik deze 10 dagen moet aanpakken. Nul contact, in het ongewisse zijn, blijven, niet weten of hij ok is, of hij uberhaupt nog leeft ( God! Dat hij nog leeft!) , dat hij niet uiteengereten wordt, een everzwijn, een jager, uit z’n hangmat is gevallen, koud heeft, vuur kan maken, eten heeft, angsten doorstaat. God, laat er geen maniakken rondlopen. Dat zeker niet! Hij is zo kwetsbaar. Helemaal alleen. Enkel zwart, bomen en wilde dieren rondom hem. Mijn hart is samengedrukt. De helft van wat het is. Samengeknepen, amper ruimte om te ademen, mijn bloed stolt ter plaatse. Als hij dit kan, kan ik dit ook. Zijn zus staat ondertussen terug in haar kracht en ik sop verder in mijn tranen. Ik zie de pompoen op het terras.. 18u21 en het is al pikkedonker. Moest hij nu voor onderdak hebben gezorgd, maar dat is dus niet. Dat is het hele plan. Slapen in een hangmat, hoog boven de grond, in een donker bos. Geen mensen. Vooral geen mensen. Helemaal alleen. Zot ben ik. Ik stouw zijn msn nog vol met adressen waar hij kan landen, maar die hij wellicht niet zal lezen. Het kalmeert me, terwijl ik de nacht inkijk en huiver. Ik draai me om en loop de keuken in op zoek naar een mes. De pompoen gaat er aan. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s