Ze zal dan maar de was gaan plooien

Emma Tillman

Emma Tillman

Met een glas wijn in de hand, installeert ze zich. Gedempt licht, geurkaarsen strategisch geplaatst, gepaste muziek op achtergrond. Zowel de dag als het huis bevinden zich in ralentis-modus. Kinderen bevinden zich elders, ver van hun baken. Ohh, ze is in the mood. Je hebt er geen idee van. Ze is er klaar voor, ze heeft er zo’n zin in. Schoenen worden uitgestampt, benen onder zich getrokken. Ze laat haar hoofd rusten. Beelden ontrollen zich, ogen lichtjes neigend naar REM. Het huis past zich aan haar ritme aan. Kat inclusief. Poten gestrekt, geeuw vanuit haar diepste kat-acombe, een oog even omhooggetrokken, situatie inschattend en tevreden regelrecht terug naar pot-toe-land. Rust. Eindelijk. Zen. Puur genot. In de verte manifesteert zich iets, amper de moeite, geen zin om zich terug te banen; de wereld laten voor wat hij is. Dat is wat ze wil. Balancerend tussen benul en onwetendheid. Duister, donker, tuimelend. Vol overgave gaat ze ervoor. Ze wilt het, ze smacht er naar. Hupsakee, die grens over. Dromen wil ze. Als ze er maar kan geraken, als ze maar wat meer moeite zou doen. Ze moet het. Ze kan het. Ze is het aan zichzelf verplicht. Ze roept. Ze brult. Alé! Kom aan! Toe! Dju! Volgende keer, belooft ze zichzelf, volgende keer. Ze staat op & denkt ontmoedigend praktisch….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s